Reisverslag werkbezoek 24-31 mei 2017

Eindelijk na een jaar was het zover, we gingen weer naar onze asielen en vrienden in Spanje. Helaas kon Jet niet mee ivm familieomstandigheden.

Op woensdag 24 mei om 7 uur ging ons vliegtuig naar Spanje, daar aangekomen hebben we onze huurauto gehaald en gingen we op weg naar Placensia, het eerste asiel wat we aandoen. Na een rit van ruim twee uur waren we eindelijk bij het huis van Sandra, een vrijwilliger van het asiel, waar we mochten logeren.

Na de koffie hoefden we over de vraag of we Bella willen zien natuurlijk niet na te denken. We waren er ontroerd van. Bella is zo’n lieve hond ondanks alle vreselijke dingen die haar waren overkomen. Eindelijk kon Joke haar knuffelen, het duurt nog een poosje voor ze naar haar toe komt.

De volgende dag gingen we naar het asiel van Plasencia. Dat is altijd even slikken. Er zitten rond de 120 honden, veel kennen we van de foto’s maar helaas ook een hoop nieuwe vondelingen. Salut, de beheerster van het asiel heeft gelukkig wel een aantal opvanggezinnen voor de pups die binnenkomen. maar helaas nooit genoeg. Vooral voor pups is een asiel heel gevaarlijk. De honden zijn nog te jong om te enten en lopen daarmee het gevaar op Parvo of Corona. Omdat er op dit moment zoveel honden in het asiel zitten heeft ze soms gewoonweg geen plek meer om de honden op te nemen. Afschuwelijk natuurlijk om dit steeds weer mee te moeten maken. Zeker omdat er iedere dag wel weer een hond wordt gevonden. Toen we er waren werd er een moederhond gevonden met twee pups met de oogjes nog dicht. Helaas moest Salut hen wel onderbrengen in het asiel zelf.

Ook vrijdag gingen we naar het asiel, om foto’s te maken van alle honden. Hens heeft in het asiel in totaal 750 foto’s gemaakt. Zo kunnen we de honden goed presenteren op de website en bij de advertenties. Het was dit jaar in mei al uitzonderlijk heet met 35 graden. Leuk om dan te zien dat de hondenbadjes zo goed werden gebruikt die we hadden verzameld. In elke kennel staat een badje met water waar de honden af en toe verkoeling in zoeken.(We houden ons nog aanbevolen voor meer badjes, de zomer is nog lang).
Salut vertelde dat aan het eind van de maand het voer voor de honden regelmatig op is. Gelukkig konden we iets doen en hebben we 55 zakken van 20 kilo voer besteld. Mede dankzij donaties en ‘Vrienden van la Vida’ konden we dit mogelijk maken. Onze dank daarvoor!
Ook blij waren we met het geld van de spontane verjaardagsactie van iemand die ons een warm hart toedraagt. Zij vroeg geen kadootjes voor haar verjaardag maar donaties voor onze Stichting. Salut bouwt op een groot veld achter het asiel extra hokken. In de winter moeten deze hokken ook overdekt worden zodat de honden droog zitten. Met het opgehaalde geld kan Salut extra hekken bouwen en de daken laten maken! Enorm bedankt!

Zaterdag is altijd een bijzondere dag in het asiel. Vrijwilligers uit de stad komen voor een wandeling met de honden. Vaak nemen ze hondenvoer, koekjes en andere donaties mee. Alle honden krijgen een korte wandeling. Dit is het enige uitje dat ze krijgen, heerlijk even uit de kennels. Er zijn gelukkig ook kinderen die met de kleinere hondjes gaan lopen. Mooi om te zien dat deze generatie er zo anders mee opgroeit en ook leert met de honden omgaan. Daarnaast socialiseren de honden ook goed met alle mensen en kinderen. Ook hier hebben Hens en Linda weer veel mooie foto’s gemaakt. Na afloop drinken en eten alle vrijwilligers nog even wat. Enorm gezellig om dit mee te maken.

Na nog één heerlijke avond bij onze vrienden en een goede nachtrust was het alweer zondag. Rond 11 uur vertrokken we na afscheid te hebben genomen van Sandra en Salut.

Ons volgende reisdoel was het huis van Fatima, waar zij op ons wachtte met Lucia en een heleboel vrijwilligers. Ook hier stond de tafel gedekt vol met lekker eten! Zo fijn om iedereen dan weer te zien!

Fatima en Lucia komen bijna iedere maand met de bus met geadopteerde honden naar Nederland. Meestal doen ze tijdens deze reis drie landen aan om de honden weg te brengen, Frankijk, België en Nederland. Een rit van ruim 2000 km heen en 2000 km terug. Wij hebben hier groot respect voor.

Fatima heeft zowel in haar huis als achter het huis op een groot terrein ongeveer 25 honden zitten. Een aantal hiervan zijn van haar zelf. Maar een groot deel vangt ze op. Het asiel van Chiripaina is helaas genoodzaakt te sluiten omdat er onvoldoende vrijwilligers zijn om de honden te verzorgen iedere dag. Zij hebben daarom besloten om geen nieuwe honden in het asiel op te nemen en zoveel mogelijk vanuit gastgezinnen te gaan herplaatsen. De honden die nu nog in het asiel zitten proberen we zo snel mogelijk te plaatsen. Als er bij Fatima vanuit het huis een hond wordt geadopteerd komt er een plekje vrij om een hond uit het asiel bij haar op te vangen.

Toen de avond viel en de mensen naar huis gingen, wilden wij ook naar ons bed. Om even lekker weg te dromen. Helaas werd dat een boze droom. Fatima had net die week een klein hondje bij een paar huizen verderop gered. Zij bleek net loops te zijn. Fatima heeft vooral reuen zitten….. Wij kunnen u vertellen dat 25 honden een mooi concert kunnen geven de hele nacht door.

Dat we er niet heel fris uitzagen de volgende ochtend kunt u wel begrijpen. Maar na koffie en een douche waren we redelijk opgeknapt en gingen we op bezoek bij een nieuw asiel: Amidea. We hebben kennisgemaakt met Marisol, de beheerster van het asiel. Ook weer reuze lieve mensen en honden. We gaan proberen hen af en toe te helpen met het plaatsen van een hond.

Op dinsdag gingen we naar twee asielen. Eerst naar een nieuw asiel gelegen in Merida. Hier spraken we met de beheerster Itziar en een vrijwilliger. Een keurig asiel waar we ook gaan proberen af en toe een hond te helpen. Het liefste wil je ze allemaal helpen. Een vrijwilliger nam ons daarna mee naar een schrijnend geval. De dag daarvoor was een oude Husky van een jaar of 10 gevonden bij een vrouw. Hij was zo verwaarloosd dat de maden in zijn huid en in zijn vacht zaten. Hij werd nu goed verzorgd in een dierenartskliniek. Helaas betekende dit voor de vrijwilligers van het asiel dat zij de hoge rekeningen moeten betalen. We hopen van harte dat hij het haalt.

Na dit emotionele bezoek vertrokken we richting Recal van beheerster Mada. Het asiel is een voormalig dodingsstation met veel honden. Hier werkt La Vida al enige tijd mee samen. De honden zitten soms noodgedwongen met drie in een kleine kennel. Je hart breekt en je voelt je tranen branden als ze hun poten door de tralies steken en je met vragende ogen aankijken: “mag ik nu met jou mee’’.
Gelukkig hebben ze veel opvanggezinnen en zitten de pups niet in het asiel. Maar juist de oudere en langzitters hebben onze aandacht zo nodig.

Op de terugweg hebben we voor Fatima grote partytent gekocht voor haar honden achter het huis. Hier is het in de zomer bloedheet en is er weinig schaduw. In de avond hebben we deze tent en nog eentje die in de schuur stond opgezet, met de nodige hulp van de honden. Toen de manden onder de tent stonden gingen ze er allemaal onder liggen. Moe maar voldaan gingen we naar bed, gelukkig was het loopse hondje in een opvang dus konden we heerlijk naar dromenland.

Woensdag namen we na het pakken van de koffers en een rustige ochtend in de tuin koffers afscheid van Fatima en haar partner Juan en de honden. Na een rit van drie uur naar Madrid leverden we de auto in en vlogen we om 20.15 weer met de blauw witte vogel richting Nederland.

Dag lieve honden en lieve vrienden. We hopen tot volgend jaar.