SPANJEREIS VAN 22 TOT EN MET 30 APRIL

Eindelijk was het weer zover, we konden onze asielen in Spanje weer bezoeken! Van 22 tot en met 30 april 2018 verbleven wij in Spanje.
Na wat tegenslag omdat onze vlucht werd geannuleerd kregen we een nieuwe vlucht met een tussenlanding. We landden 5 uur later dan gepland op Madrid. Gelukkig was de huurauto er nog, dus onze koffers ingeladen en 3 uur rijden richting Fatima en het asiel van Chiripaina.
Fatima biedt achter en in haar huis opvang aan ruim 20 honden. Nu het asiel van Chiripaina definitief dicht gaat bouwt zij de komende weken (met hulp van een Franse Stichting) achter haar huis een aantal kennels. In deze kennels komen de laatste honden van Chiripaina die niet meer bemiddelbaar zijn. De kennels worden gebouwd met alle restmaterialen van het asiel.
Na het eten hebben we al haar honden weer even gezien en geknuffeld. Onder andere Mickey (van onze site), een paar Galgo’s en nog een paar vrolijke en onstuimige honden.
De volgende ochtend hebben we de laatste honden van Chiripaina gezien en gedag gezegd. Raar idee dat het asiel er straks niet meer is! La Vida heeft de afgelopen jaren vanuit dit asiel heel erg veel honden aan een nieuwe baas geholpen. Chiripaina is genoodzaakt het asiel te sluiten omdat er geen geld meer is en geen vrijwilligers meer zijn.
We konden namens La Vida een mooie donatie doen in de vorm van anti vlooien en tekenpipetten waardoor alle honden voorlopig beschermd zijn.
Deze dag hebben we ook het asiel van Marisol, Amidea bezocht.  Dit is het asiel waar boxer Kinder en Irina al heel lang hebben gewacht op een thuis. Afgelopen aankomst waren  ze er gelukkig bij. Irina kon na 8 lange jaren eindelijk in een gastgezin. Haar schonkige lichaam in een mand met zachte dekens. Kinder is ondanks zijn nierprobleem bij een geweldige familie gekomen die hem nog mooie jaren wil geven.
En zo zitten er hier nog zovelen met of zonder een verhaal, gewoon gevonden zwervend langs de straat of in het veld. Gedumpt als vuilnis, overbodig..
Diepe buiging voor al die asielen die ze een bak voer en onderdak geven. Die hun verantwoordelijkheid nemen en de (medische) verzorging bieden die de honden nodig hebben. Ook al is er voor deze asielen eigenlijk geen geld genoeg om dit allemaal te kunnen bieden. Voor Marisol zijn we na terugkomst extra zwembadjes gaan verzamelen. De honden in dit asiel hadden niets om even verkoeling te zoeken. Zo konden eind mei alweer 17 badjes naar haar gebracht.

De dag vloog zo om en na een maaltijd en gezelligheid was het tijd om naar bed te gaan.

Dinsdag stonden twee asielen op de planning om te bezoeken, die lagen op de weg richting Plasencia. Op beide plekken weer veel leuke plaatsbare honden gezien. Na een reis kriebelt het enorm om alle honden een fijne plek te kunnen geven. We moeten onszelf altijd een beetje bedwingen om er niet heel veel op de site te zetten.
 

Bij Recal van Mada was net een prachtige dalmatiër binnengekomen, die nu al een thuis heeft gevonden in Nederland: Pongo! Ook Ghadim wachtte hier al een tijdje, ook hij kwam in mei naar Nederland.
De volgende stop was de opvang van Petri: Animaex. Zij woont in een huis waar ze een kleine groep honden opvangt. Gelukkig kan Petri nu kattentesten doen. Dat is voor ons een belangrijke voorwaarde om te kunnen bemiddelen, aangezien in Nederland veel gezinnen katten hebben. Van Petri staat onder andere Stan nu op de website. Ook zagen we bij haar een prachtige collie met misvormde poten. Voor hem gaan we binnenkort zoeken. Zeker omdat we een stichting zijn voor de oudere hond en de hond met een beperking geven we aan hen vaak voorrang.

Aan het einde van de dag waren we in Plasencia waar we logeren bij een vrijwilligster van het asiel. Het is heerlijk om alle vrijwilligers in Spanje met wie je het hele jaar contact hebt weer te zien en bij te kunnen praten.
Op woensdagochtend vertrokken we naar het asiel en hier overvalt het ons altijd weer: zoveel honden, zoveel lawaai. De kennels zaten erg vol, sommige honden hadden geen plek meer en werden daarom opgevangen op de patio van het asiel.Het zijn bijna allemaal blije honden die ons met geblaf verwelkomen. Een enkeling die er pas is kijkt nog wat moeilijk maar na een paar dagen zal ook die voelen dat hij veilig zit.
Als we in Spanje zijn maken we meteen van de gelegenheid gebruik om sommige honden wat beter te leren kennen en nog wat mooie foto’s te maken. Een aantal mensen heeft ons wat vragen gesteld over de honden en dit is een mooie gelegenheid om te zien hoe ze reageren. Hens ging zodoende met de camera langs de kennels. Sommige honden herkennen we nog van vorig jaar en dat jaar daarvoor. Dat is extra pijnlijk om te zien. Helaas kunnen we niet voor iedere hond een plek vinden, we doen ons best maar de stroom nieuwe honden die binnenkomt is vaak groter dan het aantal honden dat wij bemiddelen.
Tussen alle honden werd Joke haar blik getrokken naar een kleine york met 3 tanden, lang haar vol klitten en onverzorgd. Het was voor haar liefde op het eerste gezicht. Haar verhaal is één van de vele voorbeelden. Ze was 11 jaar iemands liefje geweest en plotseling was daar de dag dat ze weg moest. Op straat gezet en gelukkig door vrijwilligers gevonden bij een rotonde. Ze had een chip dus de eigenaar werd opgespoord. Deze mevrouw vertelde de vrijwilligers dat ze haar niet meer hoefde en tekende vervolgens de afstandsverklaring met droge ogen. Joke beloofde kleine Pelusa dat het goed zou komen. Met giften van de donateurs van la Vida is ze gesteriliseerd en zijn haar laatste 3 tanden getrokken. Onze dank daarvoor! Pelusa heeft inmiddels vlakbij Joke haar paleisje gevonden en is eind mei al naar Nederland gekomen.

Op zaterdag is in Plasencia altijd de wandeling, waarbij mensen en kinderen uit de stad langskomen om met de honden te wandelen. Iets waar iedereen naar uitkijkt. Het is voor de honden het enige moment om even de kennel te verlaten en veel liefde en aandacht te krijgen. De kinderen lopen altijd met de kleinste hondjes. Ook dit is belangrijk, zo weten wij ook hoe de honden met kinderen zijn. Hens stapte net deur van het asiel uit voor een wandeling toen er twee jongens voor het hek stonden met een leuk klein hondje van een maand of zes. Eerst vond ze het nog zo sympathiek dat deze jonge mensen ook even komen wandelen. Helaas was de realiteit anders. Even later zat het hondje in de kennel. Afgestaan, ooit als pup als kadootje gekregen en nu niet meer gewenst. Ook dit is de realiteit van het asiel. In de paar dagen dat we hier waren werden er elke dag honden gebracht, gevonden of afgestaan.
Het asiel heeft structureel te maken met gebrek aan voer. Namens La Vida hebben we een mooie donatie voor voer gegeven zodat de voorraad weer voor even was bijgevuld.

Die middag werd er voor ons en voor alle vrijwilligers van het asiel een lekkere lunch georganiseerd met een grote pan paella.